Marcella

20 maart 1977 - 24 februari 2009
Bijna 32 jaar was jij bij ons, in voor- en tegenspoed, in goede en in slechte tijden. Het leven was mooi, de toekomst was vol beloften, tot jij die eerste epileptische aanval kreeg. Je viel van een trapje op je hoofd. Een CT scan toonde aan dat je schedel niet beschadigd was, wel zat er een raar vlekje op de scan. Nog maar eens gekeken, nu door middel van een MRI.

Diagnose - Hersentumor graad 2.
Overlevingskans - 1%
Levensverwachting - 5 jaar.
Verbijsterd waren wij, verstikt, we hadden geen woorden meer toen jij belde en vertelde dat je de uitslag van de MRI scan had. Je had een laaggradig astrocytoom. Hoewel we op dat moment natuurlijk helemaal niet wisten wat een astrocytoom was, was het begrip "hersentumor" maar al te bekend. En ook was het ons direct duidelijk, dat de kans dat je over 10 jaar nog bij ons zou zijn vrijwel nul was. Daags hierna zochten we op internet naar de precieze betekenis van het astrocytoom en de graad 2 tumor. Met tranen in onze ogen en de moed onderin onze schoenen lazen we jouw toekomstperspectief. Dit soort dingen gebeuren toch alleen maar bij anderen ? Het duurde een week voor wij ons een beetje herpakt hadden en we er samen rustig over konden praten. Met zijn allen kwamen we tot de conclusie, dat we de tijd totdat het ergste zou gebeuren, maar zo goed mogelijk moesten invullen. Dat betekende dus elkaar, en vooral jou, zoveel mogelijk steunen. Samen leuke dingen doen, er het beste van maken. En al die tijd was er de hoop dat jij nu eens geluk zou hebben, dat je met de tumor toch 80 jaar zou worden.

Al enkele maanden later was daar die spetterende bruiloft, met een feest dat geen van de aanwezigen licht zal vergeten. En jij was het stralende middelpunt. Je was prachtig in je mooie witte jurk en je straalde de hele dag van geluk. Helaas begonnen al vrij snel daarna de zorgen. Het was natuurlijk het moeilijkste voor jou. Na een half jaar kwam de 1ste operatie. Half verlamd kwam je uit de narcose, je lichaam opgezet door een teveel aan vocht. Je hebt geknokt om er weer bovenop te komen en na een maand of 4 was je weer behoorlijk de oude. Maar toen kreeg je een infectie op de plaats waar jouw schedel was opengemaakt. Het schedelstuk moest operatief verwijderd worden, zodat de infectie effectief behandeld kon worden. Een half jaar later moest het schedelstukje weer terug, weer middels een operatie. Weer een half jaar later begon het schedelstuk op te lossen. Ach, de chirurg was er nonchalant over. Daar doen we wel eens een keer wat aan, maar voorlopig niet. In het laatste jaar begon de tumor weer op te spelen. Je moest bestraald worden, wel 30 keer.

Die laatste week voor kerst 2008 was de ultieme MRI scan. De uitslag was perfect. Geen spoortje van een tumor meer te zien. Euforie, je zou nog minimaal een heel jaar hebben. Wij zijn in de kerstweek op wintersport geweest, een heerlijke week was dat. De toekomst zag er zo zonnig uit.
Vier weken later begon je achteruit te gaan, de artsen verzekerden ons dat je wat last had van druk in je hersenen door een teveel aan vocht. Een normaal verschijnsel na een intense bestraling, daar hadden ze een pilletje tegen. Weer een week later zijn we nog uit eten geweest, je liep toen al met een wandelstok. De volgende dag kon je bijna niet meer lopen. De MRI scan van weer 2 dagen later was desastreus. Je hele hoofd zat vol tumoren. Na weer 2 dagen was je bijna helemaal verlamd. We konden nauwelijks meer communiceren. Een week later waren wij er allemaal bij toen jij je laatste adem uitblies. Zoals je daar zo stilletjes lag, bewegingsloos en koud. Wij konden het niet geloven.
Dat kon onze kleine Marcella toch niet zijn. Dat KON toch niet !

Nu zijn we alweer twee jaar verder. Er is geen dag voorbij gegaan zonder dat we aan je denken. We zijn lang bezig geweest om alles wat er gebeurd is een plaatsje te geven, eigenlijk zijn we daar nog steeds mee bezig. De geleerden zeggen dat dit proces van aanvaarding nog jaren kan duren, wij denken dat ze gelijk hebben. Inmiddels hebben we in de tuin een monument voor jou opgericht. Jouw resten zijn hierin opgenomen, veilig beschermd tegen vocht en tegen beestjes. Dit is het mooiste hoekje van de tuin.
Als het goed weer is, zitten we op de bank bij jou. We lezen een boek en drinken een glas wijn. Je bent er dan gewoon een beetje bij. En omdat je nooit zo van het donker hield, brandt er dag en nacht een lamp bij jou.

We zijn heel verdrietig dat je er niet meer bent, maar we zijn ook trots op jou. Terwijl jij vocht tegen die tumor met alles wat je had, was je ook nog een steun en toeverlaat voor anderen, die ook in zo'n hopeloze toestand verkeerden. Ook voor ons was je een punt van rust. Jij aanvaardde uiteindelijk als eerste dat het gelopen was. Wat was je toch sterk !
Als onze tijd gekomen is, hopen we net zo sterk te zijn als jij.

En nu, het gaat je goed lieve Marcella, rust zacht.
En wij allen, die zoveel van je houden, dragen je voor altijd mee in ons hart.
U bent bezoeker  
Deze pagina wordt het best bekeken met de Microsoft Internet Explorer.